Płynny korektor pH podwyższający pH+

pH+ podnosi tę wartość. Oparty jest na węglanie potasu, zasadowej soli, która przy okazji dostarcza potasu, składnika odżywczego przydatnego na każdym etapie uprawy. Jego druga właściwość jest mniej oczywista: stanowi również źródło krzemu. Krzem gromadzi się w ścianach komórkowych, pogrubia je i sprawia, że łodygi są sztywniejsze, a liście mniej podatne na stres cieplny oraz ataki owadów.

Krzem nie należy do pierwiastków niezbędnych, roślina zamknie swój cykl życiowy bez niego. Jest jednak jednym z najbardziej użytecznych składników dla czegoś, czego nikt nigdy nie mierzy: wytrzymałości mechanicznej. Wchłaniany w postaci kwasu krzemowego, odkłada się w ścianach komórkowych, zwłaszcza w skórce i wokół wiązek przewodzących, gdzie twardnieje i tworzy mineralny szkielet.

W praktyce przekłada się to na łodygi niosące ciężar bez wylegania, ogonki liściowe mniej podatne na uszkodzenia podczas pielęgnacji, a także liście lepiej znoszące upalne dni, bo pogrubione ściany ograniczają odwodnienie. Ta sama bariera utrudnia też wnikanie owadów ssących i grzybów powierzchniowych. Efekt jest najbardziej widoczny tam, gdzie roślina pracuje na wysięgu, w uprawach z ciężkimi owocami prowadzonych na TriPart Bloom oraz na pędach w pełnym wzroście zasilanych TriPart Grow.

Istotne zastrzeżenie: zawartość krzemu w tym produkcie nie jest podana. W oficjalnej dokumentacji nie ma żadnych liczb, dlatego nie można tu podać dawki na hektolitr, pH+ nie powinno być traktowane jako pełnoprawny suplement krzemowy. To efekt uboczny korekty pH i nic więcej. Na obojętnym podłożu, które samo w sobie też nie dostarcza krzemu, ta kwestia ma większe znaczenie, więcej informacji znajdą Państwo w naszym przewodniku po podłożach.

Wszystkie trzy krążą jako rozwiązania awaryjne i wszystkie trzy niosą inny problem. Soda oczyszczona skutecznie podnosi pH, ale robi to, wnosząc do systemu sód, pierwiastek, którego roślina nie potrzebuje do odżywiania. Sód nie jest pobierany przez korzenie w takim tempie, w jakim jest dodawany: pozostaje w zbiorniku, kumuluje się przy każdej korekcie i każdym uzupełnieniu wody, podnosi przewodność bez żadnej wartości odżywczej, a następnie konkuruje z potasem o wchłanianie. Przy roztworze wymienianym co dwa–trzy tygodnie przejdzie to niezauważone; przy uprawie pasywnej prowadzonej do końca na tej samej wodzie prędzej czy później da o sobie znać.

Wapno i popiół drzewny mają odwrotną wadę, brak precyzji: wnoszą wapń i potas w ilościach niemożliwych do kontrolowania, rozpuszczają się powoli i tylko częściowo, mącą wodę osadem, który opada przez wiele dni, i pozostawiają depozyt, który nadal działa po tym, gdy pomiar się już ustabilizował. Koryguje się wówczas wartość, która wciąż się zmienia. Popiół na dodatek różni się skrajnie w zależności od źródła. Gotowy korektor robi coś odwrotnego: daje znany, natychmiastowy efekt i nie wnosi do wody niczego więcej. pH- spełnia to samo wymaganie w drugą stronę, a nasz artykuł o częstych błędach wraca do tych doraźnych metod, które kosztują więcej, niż dają.