Płynny korektor pH obniżający pH-

Ten pierwszy dodatek to tylko punkt wyjścia. Wymieszaj, zmierz, a następnie uzupełniaj małymi dawkami aż do uzyskania docelowej wartości, ponieważ całkowita ilość zależy od zdolności buforowej wody: woda deszczowa reaguje na kilka kropel, natomiast twarda woda wodociągowa może wymagać wielokrotnie większej ilości, by osiągnąć ten sam efekt.

Zapisz użytą ilość przy pierwszym dozowaniu – będzie obowiązywać przy kolejnych przygotowaniach, dopóki woda i nawóz pozostają niezmienione. Jeśli dawka okazała się za duża, rozcieńcz wodą niescalowaną, zamiast dodawać korektor o odwrotnym działaniu.

Te wartości docelowe pochodzą z tabeli dawkowania systemu TriPart. W uprawie gruntowej ten sam zakres obowiązuje dla wody do podlewania. Zawsze korygujcie Państwo pH po wlaniu nawozów: każdy nawóz zmienia pH, a korygowanie przed jego dodaniem oznacza korygowanie dwukrotnie.

Ocet i kwas cytrynowy to kwasy organiczne, które mikroorganizmy w roztworze stopniowo rozkładają – ich wpływ na pH zanika, a woda może się zmętnieć.

Ten korektor działa inaczej: kwasy azotowy i fosforowy, będące kwasami mineralnymi, obniżają wartość pH i przy okazji dostarczają azotu i fosforu, natomiast kwas cytrynowy pełni jedynie rolę buforu. W zbiorniku wymienianym codziennie różnica jest niewielka; w roztworze przechowywanym przez dwa tygodnie ma już większe znaczenie.

Po rozcieńczeniu w zbiorniku do stężeń roboczych nie stwarza już żadnego zagrożenia: niebezpieczny jest koncentrat, nie gotowy roztwór.

Jeśli obniżenie pH jest naprawdę konieczne, przeprowadza się je w bardzo małych dawkach, przez kilka dni, z codzienną kontrolą. Artykuł o regulacji pH w akwoponice szczegółowo opisuje środki ostrożności, które zasadniczo różnią się od tych stosowanych w zbiorniku hydroponicznym.

Ta wersja płynna działa natychmiast i pozwala na dozowanie z dokładnością do kropli – co ma znaczenie, gdy kilka mililitrów dzieli pH 6,0 od 5,0. Wersja w proszku to oddzielny produkt z tej samej linii: łatwiej ją transportować i przechowywać, a jej formuła jest wyraźnie bogatsza w azot i fosfor.

• 500 ml sprawdza się przy małym zbiorniku i wodzie o niskiej twardości węglanowej.
• 1 L to format standardowy, odpowiedni do wody wodociągowej o średniej twardości.
• 5 L przeznaczony jest do wody bardzo twardej lub kilku zbiorników, gdzie każde przygotowanie roztworu zużywa wyraźnie więcej produktu.
• 10 L i 60 L adresowane są do szklarni i gospodarstw przygotowujących kilkaset litrów roztworu tygodniowo.

Zużycie zależy od parametrów wody, a nie od objętości uprawy – dopiero pierwsza korekta powie Państwu, jaki format wybrać następnym razem.