System hydroponiczny NFT 28 roślin, kanały 1 m

W obiegu tej wielkości przelicza się Państwo na litr, a potem mnoży przez 30. Przy pierwszych korzeniach trzy części TriPart dozuje się po 0,5 ml na litr każdej, czyli po 15 ml z każdej, a przewodność pożywki, która odzwierciedla ilość rozpuszczonych soli, utrzymuje się między 0,3 a 0,6 mS/cm. Gdy pojawią się pierwsze prawdziwe liście, dawka rośnie do 1 ml na litr, czyli 30 ml każdej części. W pełnym wzroście Grow osiąga 1,8 ml na litr, Micro 1,2, a Bloom 0,6, przy przewodności od 1,3 do 1,8 mS/cm.

Wlewajcie każdą butelkę osobno, mieszając, a pH ustawiajcie na końcu, gdy wszystkie trzy części są już rozpuszczone. Dla sałat celujcie w pH od 5,6 do 6,0, czyli zakres, w którym składniki odżywcze pozostają przyswajalne. Pomiar wykonuje się raz w tygodniu na ugruntowanej uprawie i zawsze w zbiorniku, gdzie próbka odzwierciedla cały obieg. Co 2 do 3 tygodni opróżnijcie zbiornik i zacznijcie od świeżego roztworu, ponieważ sole, których wasze rośliny nie zużywają, gromadzą się w nim bez żadnego widocznego znaku. Między wymianami odparowaną wodę uzupełniajcie czystą wodą.

Posadzenie wszystkich 28 miejsc tego samego dnia daje 28 zbiorów w jednym tygodniu, a potem miesiąc pustego systemu. Każdy kanał ma 7 miejsc i to ta jednostka porządkuje prowadzenie uprawy: przesadzając jeden kanał na tydzień, po miesiącu macie co tydzień kanał gotowy do zbioru, podczas gdy pozostałe trzy są na różnych etapach. Roztwór ze zbiornika jest ten sam dla wszystkich czterech kanałów, co się sprawdza, dopóki wszystkie cztery kanały zajmują gatunki o zbliżonych wymaganiach.

Ta uprawa schodkowa wymaga wcześniejszego przygotowania sadzonek, co można zrobić na stole do siewu w pomieszczeniu bez skomplikowanego sprzętu. Między siewem a pikowaniem należy liczyć około 3 tygodni, czyli tyle, ile potrzebuje sałata, by wytworzyć dość korzeni, aby wyjść spod doniczki. Torfowe pastylki do kiełkowania wkłada się następnie w całości do koszyczków 5 cm, bez wyjmowania z doniczki, co pozwala nie uszkodzić korzeni w chwili, gdy trafiają do strumienia wody.

Miejsca na rośliny są rozmieszczone co 125 mm od osi do osi, w kanale o wysokości 50 mm. Takie zagęszczenie odpowiada uprawom o lekkiej bryle korzeniowej i krótkim cyklu: sałatom do cięcia, roszponce, rukoli, szpinakowi, bazylii, pietruszce, szczypiorkowi i kolendrze. Sałata głowiasta uprawiana do pełnej wielkości potrzebuje około dwudziestu centymetrów między roślinami, więc zbierzecie ją młodszą albo zostawicie co drugie miejsce wolne, by mogła zawiązać głowę.

Rośliny, które zostają na miejscu kilka miesięcy, czyli truskawki lub zioła prowadzone w formie krzaczka, stopniowo wypełniają wysokość profilu, a ich drobne korzenie w końcu spowalniają przepływ. Jeśli planujecie takie długie uprawy, system kanałowy o wysokości 80 mm daje więcej miejsca pod pokrywą i rozstaw osiowy 200 mm. Natomiast pomidory i papryki ze względu na objętość korzeni wymagają sieci doniczek w głębokiej wodzie, w której każda roślina ma własną objętość wody.

Zasilanie tych kanałów wodą ze zbiornika z rybami jest możliwe, ale zmienia dwie rzeczy. Pierwsza ma charakter mechaniczny: film wody o grubości kilku milimetrów szybko się zatyka, a zawiesina w wodzie ze zbiornika wymaga filtracji mechanicznej przed wejściem do kanałów. Druga jest chemiczna, ponieważ pH musi wtedy odpowiadać przede wszystkim rybom i bakteriom nitryfikacyjnym, czyli być zbliżone do obojętnego, a nie mieścić się w bardziej kwaśnym zakresie, który preferują sałaty. W zamian zyskujecie wodę, która już zawiera azot pochodzący z odchodów ryb, przekształcany przez bakterie w ramach cyklu azotowego.

Gdy kanały są podłączone do zbiornika, jego objętość pełni rolę bufora, a nie już tylko 30 litrów rezerwuaru: pH i temperatura zmieniają się w nim od jednego dnia do drugiego znacznie wolniej, co ułatwia prowadzenie instalacji. Zatykanie kontroluje się wtedy w najwyższym punkcie każdego kanału, tam gdzie kończy się linia zasilająca. Strumień, który słabnie tylko w jednym kanale, wskazuje na częściowo zatkany wylot, a Wy udrażniacie go czystą wodą, nie zatrzymując pozostałych trzech.

Co tydzień sprawdzają Państwo pH i przewodność, uzupełniają poziom w zbiorniku i upewniają się, że woda wypływa na końcu wszystkich czterech rynien. Typowy wskaźnik w uprawie metodą cienkiej warstwy odżywczej to spadek około 1 cm na metr, czyli 1 cm różnicy poziomów między dwoma końcami rynny w tym systemie. Rynna, która ugięła się o kilka milimetrów pośrodku, zatrzymuje kałużę, a ta stojąca woda zielenieje i ubożeje w tlen wokół zanurzonych w niej korzeni: wystarczy poziomica położona na pustej rynnie, by to wychwycić.

Dwa razy w roku lub przy każdej zmianie uprawy zdejmijcie wyjmowane pokrywy i wyszorujcie wnętrze kanałów, gdy ostatnia roślina zostanie zebrana. Śliski osad pokrywający dno, czyli biofilm, zatrzymuje cząstki i resztki korzeni z jednej serii do drugiej. Następnie wypłuczcie koszyczki i zostawcie je w wodzie na noc, zanim użyjecie ich ponownie. Skorzystajcie z tej przerwy, by przepłukać sitko pompy, ponieważ częściowo zatkany filtr zmniejsza przepływ na długo przed tym, zanim strumień wyda się nieprawidłowy.