Lotos orzechodajny Nelumbo nucifera

Ogonek liściowy przyczepia się pośrodku spodniej strony blaszki, stąd ten parasolowaty kształt, niepodobny do żadnego liścia lilii wodnej. Dysk osiąga 45 do 90 cm i unosi się w powietrzu, wsparty na łodydze. W zbiorniku, w którym żyją ryby i bakterie, ta nadwodna okrywa zacienia powierzchnię, nie zamykając jej, i to realna różnica w porównaniu z liśćmi pływającymi, które spowalniają wymianę gazową, zamykając się nad wodą.

Pojemnik wybiera się okrągły, pełny i szeroki, a napełnia się go ciężką, gliniastą ziemią ogrodową, ubogą w materię organiczną i przykrytą żwirem, tak jak radzi artykuł o lotosach w akwaponice. W pierwszym sezonie kłącze wystarczy garnek o pojemności 20 L; już w drugim roku roślina, której liście osiągają 45 do 90 cm, wymaga pojemnika rzędu 150 L albo podziału. Następnie ustawiacie go tak, aby utrzymać 20 do 30 cm wody nad podłożem, w miejscu w pełnym słońcu. Pozostałe rozmiary z kolekcji roślin wodnych znoszą skromniejsze pojemniki.

Kłącze podróżuje nagie i w stanie uśpienia, między 1 kwietnia a 15 czerwca, ponieważ znosi przenoszenie tylko o tej porze roku. Proszę położyć je płasko na ubitej ziemi, przykryć warstwą 2-3 cm, pozostawiając wierzchołki wzrostu na wierzchu, a następnie odczekać 3-4 dni przed napełnieniem pojemnika. Pierwsze liście będą pływające i okrągłe, a liście wzniesione pojawią się po nich.

Na drugim końcu roku lotos orzechodajny jest równie mało wymagający: odporny w strefach USDA od 4a do 10b, przetrwa zimy w całej Francji kontynentalnej, o ile jego kłącze pozostaje w ziemi, która nie zamarza. W zbiorniku wkopanym wystarczy zostawić kosz na zwykłej głębokości wody, a w listopadzie kosz stojący na stopniu o głębokości mniejszej niż 15 cm przenieść do głębokiej części, pod 40 do 60 cm wody. Liście żółkną jesienią, a potem zanikają, i na wiosnę kłącze rusza ponownie, korzystając z własnych zapasów.