Pokarm pływający dla koi w zimnej wodzie

Ponieważ ryba nie jest jeszcze w stanie spoczynku, a jej rezerwy energetyczne wciąż się zużywają. W temperaturze między 5 a 15 °C koi nadal pobiera pokarm, tylko rzadziej i wolniej: czas pasażu jelitowego wydłuża się dwu- do czterokrotnie w porównaniu z latem, a aktywność enzymów trawiennych wyraźnie spada poza optymalnym zakresem termicznym.

Zmienia się więc rodzaj podawanego pokarmu. Karma wzrostowa dostarcza w tym okresie ładunek białkowy, który spowolniony przewód pokarmowy przyswaja tylko częściowo, a reszta trafia do wody. Karma z 32% białka podawana w temperaturze 5–15 °C stawia przed układem trawiennym znacznie mniejsze wymagania dokładnie wtedy, gdy pracuje on najwolniej.

Druga wartość jest ważniejsza od pierwszej: to, co nie zostanie zjedzone w ciągu pięciu minut, należy usunąć siatką, a kolejną porcję odpowiednio zmniejszyć.

1. Mierzcie temperaturę w wodzie, rano, przez kilka kolejnych dni. Jeden ciepły dzień to jeszcze nie sygnał do karmienia.
2. Poczekajcie, aż temperatura wody utrzyma się powyżej 5 °C bez spadków, i zacznijcie od jednego bardzo skromnego posiłku.
3. Wykonajcie test na amoniak dwa do trzech dni po tym pierwszym karmieniu, zanim podacie kolejny posiłek.
4. Następnie zwiększajcie częstotliwość karmień, a nie ich ilość, za każdym razem usuwając to, co unosi się na powierzchni po pięciu minutach.

• Granulki unoszą się na powierzchni jeszcze pięć minut po podaniu karmy.
• Trwała piana gromadzi się w narożniku, po zawietrznej stronie.
• Wynik testu na amoniak lub testu na azotyny rośnie, choć wcześniej wynosił zero.
• Woda mętnieje lub zielenieje w dniach następujących po zwiększeniu porcji karmy – szczegółowo opisuje to nasz artykuł o zielonej wodzie w zbiorniku.

Etykietowanie kategoriami jest standardem dla paszy przeznaczonej dla zwierząt i obowiązuje dla całej gamy produktów do zbiornika. Dla tej referencji gwarantowane są trzy parametry: przedział temperaturowy 5–15 °C, 32% zawartości białka oraz w 100% pływający charakter karmy.

Wystarczą dwa testy, żeby ocenić sytuację: test amoniaku dla tego, co wydalają ryby, oraz test azotynu dla etapu pośredniego nitryfikacji – tego, który trwa najdłużej na filtrze po restarcie. Preparat bakteryjny przyspiesza ten proces.