Jak odczytać kolor bez pomyłki
Odczyt kolorymetryczny to najsłabsze ogniwo całego łańcucha, ponieważ zależy od oka, światła i tła. Trzy środki ostrożności wystarczą jednak, by uwiarygodnić prawie wszystkie pomiary.
Pierwszy dotyczy światła. Odczytu należy zawsze dokonywać przy świetle dziennym, blisko okna, ale bez bezpośredniego słońca. Ciepłe oświetlenie domowe przesuwa barwy w stronę żółci, a zimna kuchenna świetlówka w stronę błękitu, co wystarcza, by odczytać bladożółty tam, gdzie roztwór jest wyraźnie zielony. Wiele błędnych diagnoz dotyczących amoniaku bierze się właśnie stąd.
Drugi dotyczy tła. Probówkę należy ustawić na białym polu przewidzianym przez producenta, a w razie jego braku na kartce białego papieru, i patrzeć na słup cieczy od góry, a nie z boku. Droga optyczna jest wtedy dłuższa, więc barwa jest czytelniejsza przy niskich wartościach.
Trzeci dotyczy czasu. Każdy odczynnik ma czas rozwijania barwy, najczęściej od jednej do pięciu minut, a odczyt dokonany zbyt wcześnie systematycznie zaniża wartość. Z kolei odczyt zbyt późny pozwala barwie dalej się zmieniać. Zamiast polegać na oszacowaniu, użyjcie minutnika i zapisujcie każdy wynik w zeszycie. To seria pomiarów daje informację, znacznie bardziej niż pojedyncza wartość z danego dnia.