Dawka, czyli klucz do skuteczności sterylizatora UV
Literatura techniczna operuje pojęciem dawki, wyrażanej w milidżulach na centymetr kwadratowy (mJ/cm²). Dawka jest iloczynem natężenia promieniowania i czasu ekspozycji. Podwojenie przepływu skraca czas kontaktu o połowę, a więc zmniejsza też dawkę, przy tej samej mocy lampy. Amerykańska agencja ochrony środowiska przypomina także, że rzeczywiście dostarczona dawka spada, gdy woda jest mętna lub zabarwiona, ponieważ cząstki i materia organiczna pochłaniają promieniowanie, oraz gdy osłona się zabrudza lub lampa się starzeje.
Wymagania bardzo się różnią w zależności od organizmu. Badania norweskiego instytutu Nofima nad patogenami w akwakulturze pokazują, że większość testowanych bakterii i wirusów jest redukowana o 99,9 % przy dawkach zazwyczaj poniżej 10 mJ/cm², podczas gdy norweskie przepisy nakładają w hodowlach minimum 25 mJ/cm². Większe i bardziej odporne organizmy, takie jak kopepodity wszy łososiowej, wymagają natomiast ponad 100 mJ/cm². Pływające stadia pasożytów ryb słodkowodnych, w tym sprawca ospy rybiej, są również znacznie bardziej wymagające niż glony, co wyjaśnia, dlaczego mały klarownik nie chroni przed epidemią.
Pewne zastrzeżenie godzi te liczby ze skromnymi mocami sprzedawanymi do zbiorników ogrodowych. Dawki referencyjne dotyczą pojedynczego przejścia, jak w uzdatnianiu wody pitnej. W zbiorniku ta sama woda wielokrotnie w ciągu doby przepływa przez komorę, a glony są narażone w sposób ciągły: niska, ale powtarzana dawka w praktyce wystarcza, by powstrzymać zielenienie wody, o ile cała objętość dostatecznie często przechodzi przez urządzenie.