Nie, to wartość z górnej granicy przedziału. Dane dotyczące parowania z płytkich zbiorników wodnych opublikowane przez wydział rozszerzeń Uniwersytetu Stanowego Oklahomy pokazują, że dla okresu od maja do października skumulowane straty wynoszą — w zależności od regionu — od dwudziestu ośmiu do czterdziestu czterech cali, czyli około 700 do 1 130 milimetrów w ciągu sześciu miesięcy. Przeliczając na dzień, sezonowa średnia wynosi około czterech do sześciu milimetrów, z wyraźnie wyższymi wartościami podczas gorących, suchych i wietrznych dni.
Innymi słowy, centymetr dziennie odpowiada pięknej letniej dobie w suchym klimacie, a nie średniej dla całego sezonu. Klimat oceaniczny, wysoka wilgotność powietrza lub zbiornik osłonięty od wiatru wyraźnie obniżają tę wartość, natomiast zbiornik wystawiony na pełne słońce od południa z nieprzerwanie pracującą kaskadą może ją przekroczyć.
Jedyna wartość, która naprawdę się liczy, to ta zmierzona we własnym zbioriku. Trzy odczyty w odstępach tygodniowych, zapisane wraz z warunkami pogodowymi danego dnia, są warte więcej niż jakakolwiek regionalna średnia przy szacowaniu potrzebnej rezerwy uzupełniającej.