Nawóz TriPart Micro woda miękka

Wybór zależy od zawartości wapnia w wodzie uzupełnianej do zbiornika. Próg wynosi 70 mg wapnia na litr: poniżej tej wartości lub w przypadku wody osmotycznej odpowiednia jest właśnie ta wersja.

Tę wartość podaje coroczna analiza wody wydawana przez lokalnego dostawcę; sprawdzi się też akwarystyczny test twardości wody. Woda osmotyczna praktycznie nie zawiera wapnia – to dokładnie ten przypadek, dla którego ta wersja jest wzbogacona w azotan wapnia. Można też aktywnie regulować twardość wody zamiast się jej podporządkowywać: mieszanka w równych proporcjach wody o zawartości 100 mg wapnia na litr i deszczówki daje około 50 mg na litr, czyli zakres odpowiedni dla tej wersji. Obliczenia można zweryfikować, mierząc przewodność czystej wody przed dodaniem jakiegokolwiek nawozu: twarda woda z sieci często osiąga 0,4 lub 0,5 mS, a deszczówka pozostaje bliska zeru. W uprawie ziemnej należy wybrać wersję do wody twardej niezależnie od twardości wody, ponieważ podłoże samo w sobie dostarcza już wapnia.

W przeciwieństwie do Grow i Bloom, dawka Micro pozostaje wysoka na każdym etapie. Sam w sobie nie tworzy kompletnej pożywki, ponieważ nie dostarcza fosforu ani potasu w użytecznych ilościach – jest jednak tym składnikiem, którego brak widać najszybciej: młode liście żółkną szybko z powodu niedoboru żelaza. Dodawaj go osobno do wody, nigdy bezpośrednio do pojemnika z Bloom: wapń z tego koncentratu i fosfor z Bloom, zetknięte w stężonej formie, tworzą nierozpuszczalny fosforan wapnia, który opada na dno i przestaje być przyswajalny. Rozcieńczone w zbiorniku, współistnieją bez problemu.

Wartości podano w mililitrach na litr, wyłącznie dla Micro.

Najwyższe dawki przypadają na preflorescencję, a nie na kwitnienie – to właśnie wtedy roślina buduje największą ilość nowych tkanek.

Micro zużywa się wolniej niż Grow w fazie wzrostu, ale szybciej w fazie kwitnienia. Na przestrzeni pełnego cyklu uprawy wszystkie trzy kanistry wyczerpują się mniej więcej równocześnie.

W obu przypadkach objawy pojawiają się po 2 do 3 tygodni, co utrudnia powiązanie ich z właściwą przyczyną. Gdy młode liście żółkną mimo prawidłowej dawki, wracają trzy przyczyny, w tej kolejności: pH powyżej 6,8, poza zakresem, w którym większość składników pozostaje przyswajalna – to mierzy się w pierwszej kolejności; wersja nieodpowiednia do posiadanej wody; roztwór przechowywany ponad 2 tygodnie w otwartym zbiorniku, w którym proporcje składników uległy zachwianiu. Jeśli żółknięcie dotyka najpierw liści dolnych, to nie jest kwestia żelaza – należy szukać przyczyny po stronie azotu lub magnezu.

Przy tej wersji nie dodaje się suplementu wapniowo-magnezowego, nawet przy wodzie osmotycznej: azotan wapnia zawarty w preparacie w odpowiedniej ilości pokrywa już to zapotrzebowanie.

Po rozcieńczeniu w zbiorniku, przy zalecanych dawkach roboczych, ryzyko to przestaje istnieć. Bor, mikroelement niezbędny roślinom, jest tu dostarczany w postaci kwasu borowego – substancji wpisanej na listę kandydatów SVHC Europejskiej Agencji Chemikaliów ze względu na właściwości reprodukcyjne: dotyczy to zawodowego, wielokrotnego kontaktu z koncentratem, a nie rozcieńczonego roztworu ani rosnących w nim roślin. To dodatkowy powód, by podczas dozowania zakładać rękawice i przechowywać pojemnik z dala od dzieci.

Dostarcza żelazo, mangan, cynk, bor, miedź i molibden.

Te sześć pierwiastków to dokładnie te, których nie dostarczają Grow ani Bloom.

W akwaponice, w systemie bez ryb lub w pętli rozsprzęglonej, stosuje się go tak samo jak w hydroponice. W zasiedlonym zbiorniku sytuacja jest inna: żelazo niemal zawsze jest na niedoborze i właśnie to ten produkt uzupełnia – jednak dostarcza też dużo azotanów, których taki system zazwyczaj nie potrzebuje. Aby uzupełnić samo żelazo, najlepszym rozwiązaniem jest żelazo chelatowane DTPA; do kompleksowego żywienia zasiedlonego zbiornika stworzono natomiast Aquaponic Mix.