Widmo oświetlenia LED: niebieskie, czerwone i białe
Pierwsze lampy ogrodnicze LED łączyły wyłącznie czerwień i błękit, stąd ich charakterystyczne purpurowe światło. Ten wybór nie wynikał z estetyki, lecz z techniki: te dwa kolory były najłatwiejsze do wytworzenia z dużą wydajnością i odpowiadają szczytom absorpcji chlorofilu. Czerwień, w okolicach 600 do 700 nanometrów, bezpośrednio zasila fotosyntezę. Błękit, między 400 a 500 nanometrów, wpływa raczej na pokrój rośliny i zazwyczaj daje okazy zwarte, o grubszych liściach i często bogatszych w związki fenolowe.
Białe oprawy o tzw. szerokim widmie pojawiły się później. Zasadniczo mają nieco niższą wydajność niż zestawy czerwono-niebieskie, ponieważ konwersja przez luminofor powoduje straty. W zamian poprawnie oddają kolory, co na co dzień zmienia wszystko. Pod purpurową lampą bardzo trudno zauważyć niedobór, początek inwazji mszyc czy żółknący liść. Do domowego użytku w pokoju mieszkalnym panel LED o pełnym widmie lub biała belka to prawie zawsze najrozsądniejszy wybór.
Daleka czerwień, powyżej 700 nanometrów, zasługuje na wzmiankę. Sama w sobie słabo przyczynia się do fotosyntezy, ale w połączeniu z resztą widma wpływa na wydłużanie międzywęźli, rozrost liści i przejście do kwitnienia. Niektórzy producenci dodają jej niewielki udział, aby zwiększyć powierzchnię liści sałat. Bez wiarygodnego pomiaru nie warto jednak próbować optymalizować tego parametru, bo ogólne natężenie i czas oświetlenia są znacznie ważniejsze niż dopracowanie widma.