Oba systemy dążą do tego samego celu, dostarczenia wody do korzeni bez moczenia liści, ale zupełnie inaczej się nimi zarządza. Kroplownik podaje objętość ustaloną z góry, przez sterownik lub ręcznie. Nawadnia więc tyle samo w deszczowy dzień, co podczas upalnego wiatru, chyba że stale się go koryguje. Dzbanek porowaty oddaje tylko tyle wody, ile pobiera otaczająca go gleba, to właśnie wysychanie ziemi przy ściankach naczynia „przyciąga" wodę na zewnątrz.
Kroplownik zachowuje dwie wyraźne zalety: zasięg przy długich rzędach upraw i brak ręcznego napełniania, gdy jest podłączony do sieci wodociągowej. W zamian wymaga solidnej filtracji, zapychanie się emiterów to jego główna słabość, i źle znosi długotrwałe działanie słońca. Dzbanek nie potrzebuje ani ciśnienia, ani prądu, ale wymaga regularnego obchodu z konewką i nawadnia jedynie ograniczony krąg wokół siebie.
W praktyce wybór zależy od powierzchni. Na kilku metrach kwadratowych warzywnika, skrzynek lub doniczek dzbanek niemal zawsze wygrywa. Powyżej około dwudziestu metrów kwadratowych nasadzeń w zwartych rzędach liczba dzbanków do napełnienia staje się uciążliwa i kroplownik odzyskuje przewagę. Nic nie stoi na przeszkodzie, by połączyć oba rozwiązania, dzbanki warto zarezerwować dla roślin o dużym zapotrzebowaniu na wodę oraz dla stref, które kontrolujemy najrzadziej.