Welke waarden u echt moet volgen
Vijftien waarden meten heeft geen zin als de vijf die er echt toe doen niet in de gaten worden gehouden. De rangorde is vrij constant, ongeacht het type systeem. Eerst komen de drie vormen van stikstof, ammoniak, nitriet en nitraat, die samen het complete verhaal van de biologische filtratie vertellen. Ammoniak en nitriet moeten in een volwassen systeem naar nul neigen, terwijl nitraat zich ophoopt en als meststof voor de planten dient.
De pH volgt direct daarna, omdat die zowel het comfort van de vissen, de activiteit van de bacteriën als de beschikbaarheid van voedingsstoffen voor de gewassen bepaalt. De carbonaathardheid, de KH, maakt het plaatje compleet, want die verklaart de stabiliteit of instabiliteit van die pH. Een te lage KH veroorzaakt plotselinge dalingen die niets anders kan verklaren.
Dit zijn de metingen die in elke testkoffer thuishoren.
- Totaal ammoniak, de op korte termijn gevaarlijkste waarde
- Nitriet, verklapt een onvolledig of overbelast biofilter
- Nitraat, indicator voor het evenwicht tussen visbezetting en teeltoppervlak
- pH, het kompas van het hele systeem
- KH, die verklaart waarom de pH schommelt
De overige metingen, ijzer, kalium, fosfaat of opgeloste zuurstof, zijn per geval te rechtvaardigen. IJzer wordt nuttig wanneer de jonge bladeren geel worden, een onderwerp dat in onze gids over gebreken bij planten in de aquaponie aan bod komt, en opgeloste zuurstof komt volledig tot zijn recht in periodes met grote hitte.