Waarom vorst uw vissen in gevaar brengt
De kou zelf is niet de grootste vijand van vijvervissen. Wat hen echt bedreigt, is een aaneengesloten ijslaag die het oppervlak afsluit. De zuurstof uit de lucht kan dan niet meer in het water oplossen, en het ijs, vooral wanneer er sneeuw op ligt, ontneemt de planten het licht dat ze nodig hebben om zuurstof te produceren. Ondertussen blijft de afbraak van bladeren en bodemslib de beschikbare zuurstof verbruiken en komen er gassen vrij, zoals koolstofdioxide, methaan of waterstofsulfide, die niet meer kunnen ontsnappen.
Naarmate de weken onder een gesloten ijslaag verstrijken, raakt de zuurstof op en hopen deze gassen zich op. De vissen, zelfs al zijn ze op een laag pitje, stikken uiteindelijk. De Amerikaanse landbouwvoorlichtingsdiensten beschrijven dit zuurstoftekort als de gebruikelijke oorzaak van wintersterfte, veel vaker dan directe kou, en wijzen erop dat ondiepe vijvers met veel organisch materiaal het meest risico lopen.
De regel is dus eenvoudig. U moet altijd een opening in het ijs houden om deze uitwisseling te behouden. Deze vrije zone, hoe bescheiden ook, laat de vijver de hele winter ademen en de gassen ontsnappen. Als de sneeuw lang blijft liggen, geeft het vrijmaken van een deel van het bevroren oppervlak, wanneer dat zonder risico kan, de planten ook weer licht.